از واقعیت نباید فرار کرد اما بخاطر بزرگ کردن یه واقعیت نباید واقعیت دیگری رو فراموش کرد.

اینکه ملت ایران ملتی است که با وجود قابلیت های بسیار و پشتوانه های عظیم ، متاسفانه از اون چیزی که باید باشه و اون جایگاهی که باید داشته باشه عقبتره ، یک واقعیته.

اما وقتی از علل صحبت می کنیم ، باید به یاد بیاریم که همین اروپاییها که خودمون رو با اونها می سنجیم و حرص می خوریم ( که عاقلانه هم هست)، تقریبا از دو سه قرن پیش شروع کردن به مکیدن خون و داشته های ملتهایی مثل ما ( ملتهایی که از نوک دماغ خودشون جلوتر رو نمی دیدن ،ملتهایی که منم منم اونها فلک رو کور کرده بودو ملتهایی که با داشته ها و دارایی های بسیار همت کافی رو برای بالا کشیدن خود نداشتند و حال اینکه همین الان هم خیلی ها خود خواسته و خود نخواسته هنوزم دارم مکیده میشن و دم بر نمیارن )

و با اون اموالی که از این مکش به دست آوردن ،زمینه رو برای جهش بلند اقتصادی خودشون هموار کردن و ما همچنان درگیر دعواهای حسین قلی خانی بودیم( و هنوزم هستیم)

البته یه نکته وجود داره و اونهم اینکه اونها امروزه دیگه به اموال راضی نیستن بلکه مغزهای ما رو هم می خوان در اختیار بگیرن ،اینکه می گم مغز دقیقا منظورم هر دو برداشتیه که میشه ازش کرد !یعنی هم مغزها و افکار ما  و هم نخبگان ما ،خودتون ببینید تریلیون ها دلار خرج شبکه ها و ابزارهای خبری و تبلیغی می کنند تا افکار من و تو رو در ید قدرت خودشون بگیرند.

و مراکز علمیشون هم مملو "بلک هد"هاییست(بلک هد=کله سیاه ، لقبی که در اروپا و بعضا آمریکا به مهاجرین آسیایی داده میشه) که مشغول پیشبرد علم و فناوری در دیار اونها هستن.

من فکر می کنم که همه اینها حاصل عمل نکردن به دستور العملیست که سازنده من و شما ،برای ما فرستاده و ما تنها با تظاهر به اون، خودمون رو از شر عمل به اون راحت کردیم.

همین

یا حق