بی مقدمه

شاید تمام باغبونها دور باغ خودشون رو حصار و پرچین کشیدن و هیچ کسی اونها رو بابت این کارشون سرزنش نمی کنه ؛ چرا که کمتر باغ بی حصاریه که برای صاحبش میوه و محصول به جا بذاره .

هیچ کسی با نام و بهانه آزادی دیوار خونه خودش رو بر نمی داره و حتی شبها در حیاط خونش رو باز نمیذاره . هیچ صاحب گوهری هم ، زیور آلات خودش رو بی حفاظ، در معرض دید رهگذران قرار نمی ده تا بدرخشه و جلوه کنه و چشم و دل اونها رو محصور کنه ؛ دلیل این دو تا مورد بالا رو هم خودتون بگردید پیدا کنید.

اگه در شیشه هر عطری رو نبندی ، شمیم دل نواز عطرش از بین می ره .اگه در مقابل پنجره ات توری نزنی ، از نیش پشه ها در امان نخواهی بود .

وقتی راه ورود پشه ها رو می بندی، در حقیقت خودت رو " مصون "میکنی ، نه "محدود".در ودیوار هر خونه ای یک پناه محسوب میشه نه قید و بند {البته اگه از کج فهمی ها بگذریم}

قرآن میگه:{ زنان خود آرایی و خود نمایی و عشوه گری نکنند ، تا مورد آزار و اذیت بیمار دلان قرار نگیرند}اگه برای همین مصون موندن خودت رو پوشوندی دیگه ذهنت به تو خرده نمی گیره و اگر هم کسی خرده گرفت سخن بی منطق و از روی نا آگاهی ارزشی نداره.

حجاب اومده که زن در جامعه حضور داشته باشه و گرنه در خلوت که حجاب معنا نداره.

زن بخاطر ارزش و کرامتی که داره ، باید محفوظ بمونه و خودش رو حراج نکنه و در بازار سودا گران شهوت به ظاهر . . .، خود رو به بهای چند نامه و نگاه و لبخند نفروشه.البته نمیشه و نباید منکر عشق شد که مفصلش باشه برای بعد.

زن بخاطر عصمتی که داره و میراث دار پاکی مریمه ، نباید بازیچه هوس و گناه بشه .دزدان ایمان و غارتگران شرف فراوانند .

سادگی و خامی محضه که کسی خودش رو در معرض دید و تماشای نگاه های مسموم و چشمهای ناپاک قرار بده ، به دلبری بپردازه و خیال کنه رهزنان عفاف رو به وسوسه نمی اندازه و از زهر نگاه ها و نیشهای پشه شهوت در امان می مونه!

هر شاخه که از باغ ، برون آرد سر                                     در میوه آن طمع کند ، راهگذر

خراب کردن دیوار حیا ، برداشتن پرده عفاف و بازگذاشتن پای دیو شهوت نشانه تاریک مغزیست نه روشنفکری! علامت جاهلیته نه تمدن!

می گویی نه؟!به طومار کسانی بنگر که پس از رسوایی و بی آبرویی با دو دست پشیمانی بر سر غفلت خویش میزنند و بر جهالت خود لعنت می فرستند و راه بازگشتی از میانه لجنسرای فساد ندارند .

دوست من!کسی که از "جماعت رسوا " نگریزه ، " رسوای جماعت" میشه!اونکه ایمان رو به لقمه ای نان می فروشه یا بهانه بچه اش رو بهانه می کنه !

اونکه "کودک عفاف خودش رو " جلوی صد ها گرگر گرسنه رها میکنه ؛ روزی پشت دیوار ندامت اشک حسرت بر دامن پشیمانی می ریزه و در آخرت هم به آتش بی پروایی برگرفته از حماقت خودش می سوزه .

دوست من ! از همون اول که جامه عفاف سفید وشفافه ، نباید گذاشت چرکابه گناه بر اون بپاشه.

و دست آخر اینکه حجاب ؛ راه ارتباط دل تو با دل زهراست.

همین

بازنویسی مقاله گل عفاف

یا حق