وقتی که پست قبلی رو می نوشتم فکر نمی کردم که مساله دین و علم بشر یا همون علم الاهی و علوم بشری تا این حد جنجالی بشه؛ به خاطر همین و با توجه به این که چندین صفحه در همین خصوص و در جواب رفقا توی نظر خواهی شون نوشتم همین مطلب رو منسجم تر براتون می نویسم.امید که نظرات انتقادی شما زمینه رو برای تطهیر و ورزیدگی هرچه بیشتر ذهن من آماده تر کنه.

علم دو معنا داره :

اول علم به معنای دانستن یک چیز مثلا شما می دونید که خیابونی به نام کنگره در واشنگتن وجود داره.

دوم علم به معنای دارا بودن (که شاید نامگذاری خوبی نباشه)فرض کنید کسی روباتی رو می سازه .او تمام برنامه ریزیهای این روبات رو خودش انجام داده و محدوده هوشی اونو خودش براش تعریف کرده . این روبات هر چقدر هم هوشمند باشه نمی تونه (البته ازاین فیلمها بیایید بیرون )وقتی کسی که او رو طراحی کرده عنوان می کنه که او قابلیت انجام و یا سازماندهی فلان مورد رو نداره،  پاشو از اون محدوده فراتر بذاره ؟اگر هم بذاره باز هم به اشتباه محاسباتی مخترع برمیگرده که انسانه و علمش ازعلوم بشریه.

علوم بشری از این جهت که مبدعان اونها قابلیت برنامه ربزی صحیح در بعضی موارد رو ندارند و در بقیه موارد هم همیشه ناقصند هیچگاه نمی تونند یک تکیه گاه مطمئن برای تکیه باشند چون از خواص پیشرفت علم فرو ریختن دیوار  قبلی علمه.

دالتون کاشف نظریه "اتم قابل تجزیه نیست"چند ماه بعد ازدفاع سرسختانه خودش در مورد نظریه اش به همون نظره می خندید چون اشتباه بودنش محرز شده بود .

کارل مارکس اگه الان زنده بود هیچ وقت اون حرفای پر طمطراقشو تکرار نمیکرد . شراب قرمزش رو بر می داشت و در سوگ گمراه کردن این همه انسان که راه خودشونو راه او می دونستن ابلهانه مست می خورد و عرق می کرد .

اما خدا هم خالق و برنامه ریزی کننده ماست و هم ساحتش ازاشتباه به دوره ،به عبارتی علم او با علم ما در طول هم اند نه در عرض هم ،حتی اگه روی کاغذ هر دوشونو به فارسی "علم " بنویسیم.

زیاد طولش ندم منتظر پست های بعدی من باشید و تا اون موقع می خوام رس این مطلبو بکشید.

یا علی