وقتی که پست قبلی رو می نوشتم فکر نمی کردم که مساله دین و علم بشر یا همون علم الاهی و علوم بشری تا این حد جنجالی بشه؛ به خاطر همین و با توجه به این که چندین صفحه در همین خصوص و در جواب رفقا توی نظر خواهی شون نوشتم همین مطلب رو منسجم تر براتون می نویسم.امید که نظرات انتقادی شما زمینه رو برای تطهیر و ورزیدگی هرچه بیشتر ذهن من آماده تر کنه.

علم دو معنا داره :

اول علم به معنای دانستن یک چیز مثلا شما می دونید که خیابونی به نام کنگره در واشنگتن وجود داره.

دوم علم به معنای دارا بودن (که شاید نامگذاری خوبی نباشه)فرض کنید کسی روباتی رو می سازه .او تمام برنامه ریزیهای این روبات رو خودش انجام داده و محدوده هوشی اونو خودش براش تعریف کرده . این روبات هر چقدر هم هوشمند باشه نمی تونه (البته ازاین فیلمها بیایید بیرون )وقتی کسی که او رو طراحی کرده عنوان می کنه که او قابلیت انجام و یا سازماندهی فلان مورد رو نداره،  پاشو از اون محدوده فراتر بذاره ؟اگر هم بذاره باز هم به اشتباه محاسباتی مخترع برمیگرده که انسانه و علمش ازعلوم بشریه.

علوم بشری از این جهت که مبدعان اونها قابلیت برنامه ربزی صحیح در بعضی موارد رو ندارند و در بقیه موارد هم همیشه ناقصند هیچگاه نمی تونند یک تکیه گاه مطمئن برای تکیه باشند چون از خواص پیشرفت علم فرو ریختن دیوار  قبلی علمه.

دالتون کاشف نظریه "اتم قابل تجزیه نیست"چند ماه بعد ازدفاع سرسختانه خودش در مورد نظریه اش به همون نظره می خندید چون اشتباه بودنش محرز شده بود .

کارل مارکس اگه الان زنده بود هیچ وقت اون حرفای پر طمطراقشو تکرار نمیکرد . شراب قرمزش رو بر می داشت و در سوگ گمراه کردن این همه انسان که راه خودشونو راه او می دونستن ابلهانه مست می خورد و عرق می کرد .

اما خدا هم خالق و برنامه ریزی کننده ماست و هم ساحتش ازاشتباه به دوره ،به عبارتی علم او با علم ما در طول هم اند نه در عرض هم ،حتی اگه روی کاغذ هر دوشونو به فارسی "علم " بنویسیم.

زیاد طولش ندم منتظر پست های بعدی من باشید و تا اون موقع می خوام رس این مطلبو بکشید.

یا علی

این نوشته رو میزان هم بخواند .

پست امروز من در مورد میزان ارتباط سیاست با دینه .در مورد دین و سیاست و ارتباط اونها با هم نظرات مختلفی وجود داره بعضی سیاست رو کوتاه ترین راه رسیدن به خواسته از طریق قدرت میدونن . وبرسیاست رو کنترل و مهره چینی مقامها و پستها ازپایین و به عبارتی درسایه بودن میدونه و ملا صدرا سیاست رو عبد دین قلمداد میکنه.

اما اجازه بدید موضوع رو با هم باز کنیم .سیاست به چه مفهومیه؟

به طور کلی دو نوع سیاست وجود داره :

اول سیاست به معنای مورد نظر امثال ماکیاول و وبر که هدف در اون وسیله رو توجیه می کنه .

و دوم سیاست از نظر علی ، محمد، ائمه معصومین (صلوات الله علیهم اجمعین) که سیاست و بهتر بگم شیوه حکومت کردن رو راهبردی برای تعالی نسل بشر از گیر و دار نفس ، دنیا ، و دشمن قسم خورده انسان یا همون شیطان میدونن

امیر مومنان علی علیه السلام می فرماین: مردم چاره ای جز اینکه امیری اوها رو سرپرستی کنه ندارن حالا اون امیر فاجر باشه یا نیکو کار.

سیاست به معنای اول نباید با دین آمیخته بشه و اگر هم آمیخته بشه قابل اجرا نیست چون دین رو بعنوان برنامه ای هدفمند منحرف میکنه .

اما سیاست به معنای دوم همونطور که ملاصدرا گفته عبد وغلام دینه و چاره جز زانو زدن در مقابل اونچه برای اون ساخته شده نداره.

حالا اگه منظور آقای میزان در نظر خواهی پست اول سیاست به معنای اولی باشه به روی چشم قاطی نمیشم.

ولی درمورد سیاست به معنای دوم باید بگم خیلی از کارهای من داخل این مفهوم گنجونده میشه که ترک اونها برای من به معنای مردن قبل از مردنه.

نکته اینکه سیاست از منظر من به معنای حکومت نیست.

                                                         یا علی

این نوشته در ادامه نوشته قبلی منه ، پس اگه آپدیت قبلی من رو نخوندید؛ لطف کنید ابتدا اون رو بخونید(البته چند خط بیشتر نیست)

نکته اینکه سعی کردم تا جایی که میتونم ساده بنویسم.

اجازه بدید آپدیت ایندفعه رو فقط به صحبت در مورد نظر راستگرا ها در مورد تعهد و تخصص که همون تقدم تعهد بر تخصصه اختصاص بدیم.

شکل ساده توضیح این مطلب یک مثاله ؛ آقای "الف "انسانی متعهد به اصولی است که مد نظر گزینشگر ماست و متخصص در زمینه مورد نظر هم هست. آقای "ب"خود رو متعهد به اصول مورد نظر گزینشگر نمیدونه ولی در حرفه خودش تخصص بسیار بالایی رو داره . در اینجا محافظه کارها بی برو برگرد آقای "الف" رو به آقای "ب" ترجیح میدن .

شاید در ابتدا این نوع طرز تفکر درست به نظر بیاد اما با کمی تامل متوجه چند اشکال عمده در این نوع نگرش می شید:

اول اینکه اگه شایسته سالاری رو به عنوان یک اصل بپذیریم "ب" بسیار لایق تر از"الف" برای احراز این پسته.

دوم اینکه کمبود تخصص به هر میزان در هر حرفه ای ممکنه صدمات جبران ناپذیری رو به بار بیاره و آقای "الف" هم از اون بی نصیب نیست.

سوم توجه به این نکته که در صورتی که "الف" کسی شایسته تر و لایق تر از خودش برای احراز این پست بشناسه با توجه به اینکه انسان متعهدی هست می بایست از پست مزبور کنار بره و اون شخص رو به جای خودش بنشونه که با ورود خودش در این پست نقض قانون تعهد خودش رو کرده.

ودست آخر اینکه اگه کارهای بالا رو انجام نده کسی که به بیت المال ضرر می زنه (حتی اگه ضرر به این معنا باشه که سود کمتری عاید بیت المال کنه در حالیکه امکان سود بیشتر در حالتهای دیگه وجود داشته ) دیگه کلمه متعهد در مورد این شخص صدق نمی کنه و بکار بردن این کلمه در مورد ایشون درست نیست.

دوستان منتظر آپدیت های بعدی من باشید و تا اون موقع نظرات خوبتون رو برام بنویسید. 

                                                                                                                  یا علی